سوال : 1. مرد شافعی به بنده که شیعه می باشم قبل از مشکلات و اختلافات اخیرم با وی، وکالت در طلاق محضری و رسمی اعطا کرده است، اما الان با یک نامه از یک روحانی سنی ادعا می کند که در مذهب شافعی وکالت در طلاقی که مرد به زن می دهد مفهومی ندارد و باطل است و اگر هم باشد فوری و فوتی است، در حالی که در متن وکالت نامه به زمان خاصی اشاره نشده است و به صورت بلا عزل اعطاء شده است، حکم این طلاق چیست؟
2. آیا وقتی زن با بذل مهریه و کراهت از زندگی طلاق می گیرد و طلاق خلع واقع شده و صیغه ی طلاق خلع جاری می شود، می توان ادعا کرد که نوع خود طلاق رجعی بوده است؟ خصوصاً با این ادعا که در مذهب شافعی این گونه است. آیا به لحاظ شرعی یک طلاق می تواند دو ماهیت داشته باشد یعنی هم طلاق خلع باشد و هم طلاق رجعی؟
3. طبق قانون و مذهب شیعه در صورتی که زن پس از وقوع طلاق خلع به مهریه رجوع کند مرد نیز در مدت عده حق رجوع به زن را دارد، اما طبق مطالعات و پرسش های اخیر، بنده متوجه شده ام که گویی در مذهب شافعی پس از طلاق خلع در صورت رجوع زن به کل یا جزء مهریه، طلاق خلعی به رجعی تبدیل نمی شود و مرد حق رجوع پیدا نمی کند، آیا این مسأله طبق نظر عالیقدر نیز صحیح می باشد؟ آیا مرد شافعی مذهب، حق رجوع به زن در طلاق خلع در صورت رجوع زن به مهریه را دارد یا خیر؟ (گویی مرد خود به این امر عالم بوده و بدین جهت در عنوان نمودن نوع مذهب تدلیس کرده و در سند طلاق و در جای دیگر مذهب خود را شیعه عنوان نموده است، در حالی که شافعی می باشد.)
4. بنده شخصاً به مهریه از طرق قانونی رجوع نکرده ام، ایشان با رضایت خود و بخاطر تمکن مالی، بخشی از مهریه را پس از طلاق به بنده داده اند که از قبل از طلاق به این کار تعهد کرده بودند. آیا این مصداق رجوع زن به مهریه است که برای مرد حق رجوع بدون رضایت زن را ایجاد می کند؟